Author :
Abstract
Bu araştırma, Türkiye’de dilsiz kaval eğitimi veren uzman icracıların ve akademisyenlerin görüşlerine dayalı olarak, mevcut eğitim sürecini derinlemesine incelemekte ve sürecin iyileştirilmesine yönelik öneriler sunmaktadır. Çalışma, nitel araştırma yöntemine göre tasarlanmış olup veri toplamada yarı yapılandırılmış görüşme formu, literatür taraması ve elektronik iletişim kanallarından elde edilen uzman yanıtları kullanılmıştır. Dilsiz kaval eğitiminin Türk müzik kültüründeki yeri, çalgının tarihsel gelişimi ve güncel performans teknikleriyle ilişkisi araştırma kapsamında detaylı biçimde ele alınmıştır.
Araştırmanın temel bulguları arasında, dilsiz kaval eğitiminin Türkiye genelinde standart bir yapıya sahip olmaması ve öğretim materyallerinin yetersizliği yer almaktadır. Ayrıca, nefes kontrolü ve üfleyiş becerilerinin erken yaşlarda öğrenilmesinin güç olması nedeniyle eğitime başlama yaşının önemli bir değişken olduğu saptanmıştır.
Bu çalışmanın sonuçları doğrultusunda, dilsiz kaval eğitimi için ulusal bir öğretim müfredatı geliştirilmesi ve eğitim kurumlarında ortak teknik yaklaşımların benimsenmesi önerilmektedir. Böylece dilsiz kaval eğitiminde kalite artışı sağlanabileceği gibi, Türkiye’nin geleneksel müzik kültüründe önemli yer tutan bu çalgının gelecek nesillere doğru ve sürdürülebilir bir şekilde aktarılmasına katkı sunulacaktır.
Keywords
Abstract
This study provides an in-depth examination of the current instructional practices for the dilsiz kaval in Turkey, drawing on the perspectives of expert performers and academicians actively involved in its teaching. Designed as a qualitative research study, it employs semi-structured interviews, an extensive literature review, and expert responses collected through electronic communication channels as its primary data collection methods. The research comprehensively addresses the position of dilsiz kaval education within Turkish musical culture, the historical development of the instrument, and its relationship with contemporary performance techniques.
The principal findings reveal that dilsiz kaval education in Turkey lacks a standardized framework and that existing instructional materials remain insufficient. Furthermore, the age at which learners commence training emerges as a critical variable, given that breath control and blowing techniques are particularly challenging to acquire during early childhood.
Based on these findings, the study recommends the development of a national curriculum for dilsiz kaval education and the adoption of unified technical approaches across educational institutions. Such measures are expected to elevate the overall quality of instruction while ensuring the accurate and sustainable transmission of this instrument which occupies a significant place in Turkey’s traditional musical heritage to future generations.
